Tatuaż japoński

O sile japońskiego tatuażu decyduje kompozycja. Motyw główny ustawiam tak, żeby pracował z ruchem ciała: smok owija się wokół ramienia, karp płynie w górę przedramienia, tygrys schodzi po łopatce.

Tło nie jest wypełniaczem. Fale, chmury i pasy wiatru prowadzą wzrok, oddzielają motywy od siebie i sprawiają, że rękaw albo plecy czyta się jako jedną pracę, a nie zbiór osobnych tatuaży. To dzięki tłu duży projekt można budować etapami i nadal zachować spójność.

Dlatego planowanie zaczynam od całości: gdzie praca ma się zaczynać i kończyć, co będzie jej centrum i jak ma wyglądać z daleka. Detale przychodzą później.

Tatuaż japoński dobrze wygląda w obu wersjach. Kolor daje nasycone czerwienie, pomarańcze, błękity i zielenie na czarnym i szarym tle. Praca w samej czerni i szarościach jest spokojniejsza i mocniej pokazuje rysunek.

Wybór zależy od motywu, karnacji, miejsca na ciele i tego, co Ci się podoba. Często łączę oba podejścia: czarno-szare tło i jeden albo dwa akcenty koloru, na przykład czerwone kwiaty wiśni.

Każdy motyw ma swoją historię i skojarzenia, które od wieków powtarzają się w japońskiej sztuce. Smok to mądrość i siła używana w dobrym celu, karp koi to wytrwałość, maska hannya opowiada o emocjach, które przemieniają człowieka, a tygrys chroni przed złem.

Motywy łączy się też z porami roku i kwiatami: piwonią, chryzantemą, kwiatem wiśni, lotosem czy liśćmi klonu. Znaczenia nie są sztywne. Ważne, żeby projekt był spójny i pasował do Ciebie.

Styl japoński najlepiej wygląda w dużej skali, ale nie trzeba zaczynać od pleców. Pojedynczy motyw na przedramieniu albo łydce też może być pełnoprawną pracą, a jeśli z czasem zechcesz go rozbudować, tło pozwoli dołączyć kolejne elementy.

Przy rękawach, plecach i nogach od razu planujemy całość i dzielimy pracę na sesje.